24 oktober 2007

Wat een onzekere tijden hebben we de afgelopen twee maanden gehad.
Het begon natuurlijk met het telefoontje dat ik kreeg van Ralph toen hij gestrand was en dacht dat het over was. Hij zat toen net een paar uur op het strand en was ervan overtuigd dat de boot onherstelbare schade had opgelopen. Ook had hij er toen nog geen idee van dat het eiland bewoond was.
Voor het eerst dat er opeens sprake was, van dat we elkaar heel snel weer gingen zien! Het zijn echt tijden geweest met gemengde gevoelens. Aan de ene kant vooral balen dat Ralphs droom in duigen is gevallen. Dat het zo plotseling heeft moeten eindigen. Dat hij van het eiland gered moet worden en z’n boot daar moet laten vergaan.
Maar ook voor het eerst dat ik m’n gevoel van missen weer toe kon laten. Weer nadacht over hoe fijn het zou zijn om weer samen te zijn. Samen Isis te kunnen zien opgroeien.

Twee dagen later kreeg ik een belletje dat hij mensen heeft ontmoet op het eiland en dat er toch geprobeerd gaat worden de boot te repareren en verder te gaan. Dat is natuurlijk fantastisch nieuws, want ik wil niets liever dan dat Ralph zijn tocht kan afmaken en er een tevreden en voldaan gevoel aan over kan houden. Het idee dat hij naar huis zou komen is weer van de baan.

Op het eiland rent iedereen zo hard mogelijk om de boot weer vaarklaar te maken en ook in Nederland hebben we met z’n allen hard gelopen om spullen te verzamelen die nodig zijn voor Ralph om verder te kunnen. Zodra alles geregeld was, is er een groot pakket van gemaakt en werd het naar Atafu verzonden. Binnen twee weken zou Ralph het dan ontvangen en ermee aan de slag kunnen.

Dat stomme pakket heeft de meeste emoties opgeroepen! Alsof er een vloek op rustte. Elke keer weer in spanning afwachten of het met de volgende boot wél zou zijn meegekomen. En ondertussen vlogen de weken voorbij. De tijd begon te dringen vanwege het orkaanseizoen.
Ralph moest een keus gaan maken tussen stoppen of nog langer wachten op een wonder en risico’s moeten nemen. Toen hij weer teleurgesteld werd en zijn pakket niet zag aankomen, besloot hij naar huis te komen en de tocht volgend jaar af te maken.

Ik had me er juist bij neergelegd dat hij naar huis ging komen en nu is er opeens toch weer sprake van! Heel frustrerend dat het om zo’n stomme reden zou moeten gaan gebeuren.
Ralph zei zelf ook dat hij dan liever had gehad dat het was omdat z’n boot niet meer te redden viel, of dat het was omdat hij op een onbewoond eiland terecht was gekomen en niet geholpen kon worden. Maar omdat een pakket niet aankomt, zou een heel tragisch eind van het verhaal zijn geweest.
Als we dit achteraf hadden geweten was ik zelf het pakket komen brengen. Dan had hij ruim een maand eerder kunnen vertrekken!

Maar net toen hij het had opgegeven, kwam er het bericht dat z’n spullen nu echt gingen komen. En het was nog waar ook! Niet te geloven. De weersvoorspellingen zien er redelijk uit voor de komende tijd en er wordt besloten toch door te gaan.
Ik ben erg blij met dat besluit. Iedereen vraagt me de laatste dagen of ik het niet jammer vind dat hij nog niet thuis komt. Het antwoord is nee! Ik ben er vanaf februari op ingesteld er alleen voor te staan. Liever dat ik hem nu nog een aantal maanden moet missen, dan dat hij volgend jaar weer een paar maanden weg gaat. Ik had me er bij neer moeten leggen als het niet anders had gekund, want ik begrijp heel goed dat Ralph de tocht wil afmaken en z’n boot naar Australië wil brengen. Maar het liefst heb ik hem volgend jaar gewoon lekker thuis, zodat hij erbij is als Isis 4 wordt en naar de basisschool gaat, dat hij erbij is als we 2 jaar getrouwd zijn, dat hij mijn 35ste verjaardag mee kan vieren, dat we in de zomer lekker met z’n drietjes op vakantie kunnen en ga zo maar door!

Het worden wel een paar spannende laatste maanden. Met alle eilanden in de buurt, winden en stromingen die gaan veranderen, orkanen op de loer, vele riffen langs de kust.
Maar hij is weer onderweg. De tijd heeft 2 maanden stil gestaan en nu kunnen we weer aftellen. Elke dag komt hij weer een stukje dichter bij ons. Nog een paar maanden en we kunnen hem aan zien komen roeien in Australië! Wat zou het heerlijk zijn als dat het eind van het verhaal mag worden!