Al ruim een week roeien Ralph en Mike de blaren op de handen zonder echt tevreden te zijn over de afstand die zij afleggen. Steeds weer verbazen zij zich over het gering aantal mijlen dat ze op een dag roeien. Ze zijn al blij als ze per dag de veertig mijl halen, en dat bereiken ze alleen maar door heel gedisciplineerd een gemiddelde snelheid per uur aan te houden van boven de 1½ mijl. Dat vergt veel kracht.

De beide roeiers snappen niet goed wat er aan de hand is, behalve dan dat het windstil is, erg warm, met een hoge luchtvochtigheid, een relatief lage luchtdruk en redelijk wat bewolking. Wat wij hen straks gaan vertellen, als ze weer bellen, is dat zij momenteel gevangen zitten in een doldrum.

Het woord doldrum wordt zelden meer gebruikt en verwijst naar een ouder Engels woord dat ‘traag’ betekent. Tegenwoordig wordt gesproken over een ‘Equatoriaal Stiltegebied’. Of, als u het nóg internationaler wilt hebben: de Intertropische Convergentiezone (ITCZ).

Om uit te kunnen leggen wat een doldrum of Equatoriaal Stiltegebied is, moet u weten dat de wind op aarde niet netjes in een rechte baan waait. Door de beweging van de aarde, buigt de wind op het noordelijk halfrond naar rechts en op het zuidelijk halfrond naar links: het zogenaamde Corioliseffect. Dit effect veroorzaakt precies in het midden, bij de evenaar (= het midden tussen noordelijk en zuidelijk halfrond), een stiltegordel. Dat is een misleidende term, stiltegordel, want hoewel het klopt dat het wekenlang windstil kan zijn in dat gebied, is het óók de plek waar de tropische stormen en  orkanen ontstaan. Het kan daar flink spoken.

Ralph en Mike roeien momenteel in dat Equatoriaal Stiltegebied, het gebied waar in vroegere tijden zeevaarders het erg benauwd van kregen, omdat ze bang waren er nooit meer uit te kunnen komen.